حضرت داوود (ع)

امام رضا(علیه السلام) فرمود، اصل ازدواج حضرت داوود(علیه السلام) با زن اوریا درست بوده؛ ولی بعدها به عللی دچار تحریف، شده است.

امام رضا(علیه السلام) در پاسخ ابن جهم که درباره اصل داستان همسر اوریا پرسید، فرمود: در زمان داوود(علیه السلام) اگر مردی می‌مرد یا کشته می‌شد، زن وی باید برای همیشه بدون شوهر می‌ماند؛ اما خداوند خواست که این سنت غلط برچیده شود و داوود(علیه السلام) نخستین کسی بود که موظف شد بر خلاف آن عمل کند. بر این اساس هنگامی که اوریا به صورت طبیعی در جنگ کشته شد، حضرت داوود(علیه السلام) به فرمان الهی موظف شد با زن او ازدواج کند. از آنجا که پذیرش چنین کاری برای مردم دشوار بود، زمینه برای این حرف و حدیث‌ها فراهم شد.

از امام رضا(علیه السلام) گزارش شده است. حضرت در پاسخ ابن جهم درباره چیستی لغزش داوود(علیه السلام) و ابتلای یاد شده برای وی در قرآن فرمود: داوود(علیه السلام) گمان می‌کرد خداوند کسی را داناتر از او نیافریده است. برای همین، خداوند دو فرشته را به عنوان دو طرف دعوا نزد او فرستاد و حضرت داوود(علیه السلام) بدون اینکه از مدعی، بیّنه‌ای بخواهد و یا نظر طرف مقابل را دراین باره جویا شود، چنان درخواستی را ظالمانه خواند. بنابراین لغزش داوود(علیه السلام) مربوط به این داوری و قضاوت بود.

وقتى[به طور ناگهانى] بر داوود درآمدند و او از آنان به هراس افتاد گفتند مترس [ما] دو مدعى [هستیم] که یکى از ما بر دیگرى تجاوز کرده پس میان ما به حق داورى کن و از حق دور مشو و ما را به راه راست راهبر باش

-- در روایاتی نیز به تهجد و شب زنده داری وی اشاره شده است. نیز می‌گویند وی ایام زندگی خود را به چهار بخش تقسیم کرده بود: روزی برای قضاوت در میان بنی اسرائیل، روزی برای رسیدگی امور زندگی و کار خانه و همسران، روزی برای تسبیح خداوند در کوه‌ها، و روزی برای عبادت در منزل که رهبانان نزد وی می آمدند و با وی هم‌آوا می‌شدند.

یکی از پیامبران بزرگی که علاوه بر قدرت معنوی و نبوّت، دارای حکومت ظاهری وسیع نیز بود، حضرت داوود(علیه‌السلام)است که نام مبارکش شانزده بار در قرآن آمده است.

واژه داود که در زبان عبری «داوید» تلفظ می‌شود، به معنای «محبوب»

^[۱]

بوده و نام یکی از پیامبران بزرگ بنی اسرائیل می‌باشد، او اولین پیامبری است که دارای کتاب آسمانی به نام «زبور» بوده و از ذریه اسحاق (علیه‌السلام) فرزند ابراهیم و هم‌عصر با «اشموئیل» می‌باشد و از جمله انبیایی است که دارای حکومت و منصب قضاوت بوده و زبان پرندگان را می‌دانسته.

^[۲]

 از جمله در حدیثى از امیر مؤ منان علی(علیه‌السلام) آمده است که فرمود:
هر کس را نزد من آورند که بگوید داود با همسر اوریا ازدواج کرده دو حد بر او جارى مى کنم حدى براى نبوت و حدى براى اسلام .
چرا که نسبت فوق از یک سو نسبت یک عمل نامشروع به انسان مؤ منى است و از سوى دیگر هتک مقام نبوت است لذا باید دو بار حد قذف (هر بار ۸۰ تازیانه) در مورد او اجرا شود.

^[۱۲]

حضرت داوود (ع)

داوود از پیامبران بنی‌اسرائیل بود که به مقام پادشاهی رسید و اورشلیم را برای بنی‌اسرائیل فتح کرد. کتاب زبور بر او نازل شد و مقام قضاوت نیز در اختیارش بود. داوود صدایی زیبا داشت و خداوند قدرت زره‌سازی را به او عطا کرد. حضرت داوود در نزد یهودیان از جایگاه بالایی برخوردار است

آیات و روایات صفات بسیاری را برای حضرت داوود نقل کرده‌اند. براساس قرآن حضرت داوود زبان حیوانات را می‌فهمید^[۲۲] و خداوند به او حکومت و حکمت را عطا کرد و آنچه می‌خواست به او تعلیم داد.^[۲۳] داوود را فردی دانسته‌اند که بسیار عبادت می‌کرد و در خوف خدا بسیار می‌گریست.^[۲۴]

براساس قرآن، کوه‌ها و پرندگان نیز به همراه داوود تسبیح خداوند را می‌گفتند^[۲۸] که البته برای تسبیح کوه‌ها و پرندگان معانی و توجیه‌هاتی ذکر شده است.^[۲۹]

قرآن در سوره ص، خطایی را از حضرت داوود در قضاوت کردن نقل کرده است. در این داستان دو فرد به نزد داوود آمده یکی از آن‌ها ابراز داشت که برادر من ۹۹ گوسفند دارد و من تنها یک گوسفند و او اصرار دارد یک گوسفند مرا بگیرد.^[۳۴] در اینجا داوود بدون این‌که کلام طرف مقابل را بشنود، قضاوت می‌کند،‌ و حق را به نفع فرد اول داد.^[۳۵] داوود پس از آن فهمید که این، امتحان الهی بوده و خطا کرده است. او از این حکم اشتباه از پروردگارش طلب آمرزش کرده، به سجده افتاد و توبه کرد

قرآن تصریح دارد که خداوند به داوود(ع) ساختن زره را یاد داد.^[۳۷] در برخی منابع روایی آمده است که خداوند از داوود تعریف کرده و او را بنده‌ای خوب دانست؛ اما این‌که شغلی نداشته و تنها از بیت‌المال ارتزاق می‌کند، ناپسند دانست. داوود از این امر ناراحت شده و گریست. خداوند زره‌سازی را به او یاد داد. داوود نیز زره ساخته و می‌فروخت و از همین طریق زندگی کرده و از بیت المال بی‌نیاز شد.^[۳۸]

ستاره داوود؛ ستاره ۶ گوش متشکل از دو مثلث و در اصل دو هرم می‌باشد. یکی با رأس رو به بالا و دیگری هرم واژگون. در مورد زمان پیدایش این سمبل اختلاف نظر وجود دارد، ستاره داوود را برخی سپر حضرت داوود می‌دانند؛ ولی برخی دیگر شکل‌گیری این ستاره را از قرن ۶-۷ میلادی می‌دانند که بر اساس عرفان یهود دارای ارزش‌های متفاوتی است.^[۴۶]

حضرت داوود (ع)

طبق آیات کتاب مقدس ، "داوود ، در شهر داوید ، دفن شده " که مقبره او در اورشلیم قرار دارد، اما محل دقیق آن پس از دوران نحمیای نبی، به علت ویرانی های متعدد، فراموش شد ازمیان نقل قول های گوناگون ، "کوه صیون" به عنوان مقبره داوید بنا بر سنتی هزار ساله، مورد قبول یهودیان ، مسیحیان و مسلمانان قرار دارد.
یهودیان شرقی، در سه عید بزرگ، به ویژه شاووعوت که سالروز رحلت آن حضرت است، مراسمی را در این مکان برگزار می کنند.

«ایشا» ده پسر داشت، داوود ـ علیه السلام ـ کوچکترین آنها بود.حضرت داود ـ علیه السلام ـ بسیار خوش صوت بود، به طوری که وقتی صدایش به مناجات بلند می‎شد، پرندگان به سوی او می‎آمدند و حیوانات وحشی گردن می‎کشیدند تا صدای دلنشین او را بشنوند،

خصال دهگانه ارجمند داوود  علیه السلام عبارتند از:
1. صبر و مقاومت.
2. مقام عبودیّت و بندگی.
3. قوّت و قدرت معنوی و جسمی.
4. بازگشت و رجوع مداوم به خدا، و رابطه تنگاتنگ با خدا.
5. کوهها در تسخیر او بودند و با او صبح و شام تسبیح خدا می‎گفتند.
6. پرندگان در تسبیح خدا با او هم آواز می‎شدند.
7. آنها نه تنها در آغاز کار بلکه در همه احوال، با تسبیح او هماهنگ می‎شدند.
8. داشتن حکومت استوار و مقتدرانه.
9. علم و دانش سرشار که مایه برکات است.
10. منطقی گویا، و بیانی لطیف و شیوا.

حضرت داوود (ع)

شرح حال و حوادث زندگانی حضرت داوود از جلد اول کتاب شموئل شروع می شود و در جلد اول پادشاهان فصل دوم پایان می یابد. علاوه براین جزئیات حوادث زندگی او در نوشته های محافل مختلف انبیا و کاهن ها تشریح شده است .

حضرت داوود در میان یهودیان و غیر یهودیان ، با کتاب تهیلیم شناخته می شود. این کتاب دارای 150 فصل و بیشتر آنها از نبوتهای داوید(حضرت داوود) است . وی دراین کتاب ، دلبستگی خود را به خدای یکتا نشان میدهد. مضامین "تهیلیم" بهترین وسیله ایجاد ارتباط معنوی بین انسان و خداست به همین سبب در نمازها و دعاهای یهودیان ، فصولی از مزامیر داوید یا تهیلیم گنجانده شده که در میان کتابهای مقدس یهود پس از تورات، بیشتر از کتب دیگر مورد مطالعه و علاقه مردم است.

"خدا را همیشه در مقابل خود قرار می دهم" ، این یکی از گفتارهای داوید است که به نخستین اصل ایمانی یهودیت مبنی بر حضور و نظارت خداوند متعال در هر زمان و مکان اشاره دارد. تهیلیم تفاوت بارزی با دیگر کتب نبوی یهودیان دارد در نوشتار انبی این خداوند است که به وساطت پیامبرانش با انسانها سخن می گوید، ولی در مزامیر ، این انسانها هستند که به صورت فردی با جمعی با خدا سخن می گویند گاه با نماز و استغاثه و گاهی با شکرانه و ستایش. یکی از اندشمندان می گوید: "مزامیر، آینه هایی هستند که حتی کوچکترین تاثیرات وارد آمده بر نفس را همچون نگرانی، شادمانی، ترس ، شک ، امید، یاس، رنج و سرگردانی منعکس می سازند ."
مزامیر حضرت داوید از چنان تنوع بیانی برخوردار است که هر نیاز و خواسته ای را برآورده می سازد.
شاید به سبب همین ویژگی است که در ایام قدیم "لاویان" که از نسل "لوی" یکی از فرزندان حضرت یعقوب بودند و خداوند مسئولیت تشریفات معبد مقدس را به آنان محول نموده بود، بسیاری از مزامیر را همواره مراسم قربانی در خانه خدا با آهنگ و نواهای متنوع موسیقی می سراییدند. نحوه سرودها تعیین کننده نوع سازهای موسیقی و آهنگ مناسب آن سرود ویژه بود. زیرا یک شعر نیایشی ، با سرود تسبیحی یا شعر مرثیه ای متفاوت است . البته با وجود پژوهش های بسیار، ماهیت ابزار موسیقی یا آهنگ هایی که در آغاز مزامیر آمده اند، به گونه ای درست ، روشن نشده است.
هارامبام (موسی بن میمون) در شرح مراتب نبوت به درجه ای اشاره میکند که انسان در بیداری احساس می کند حالتی در او پدید آمده و نیرویی وی رابه گفتن وا می دارد تا سخنان لطیف، حکمت آمیز، ستایشگرانه، نصایح مفید و حتی مطالب اجتماعی یا الهیات و عرفانی بر زبان راند.
او این فیض عقلانی را که خداوند نازل کرده است ، "رووح هقودش" (روح قدسی) نامیده و می گوید که "تهیلیم" حضرت داوید از جمله کتابهایی است که با درجه "روح هقودش" نوشته شده اند و به همین دلیل، این کتاب جزو "کتوبیم" یعنی "مکتوبات با الهام نوشته شده" و در مجموعه سه گانه نتخ (کتب مقدس یهود) جای گرفته است . درباره همین نوع الهام است که حضرت داوید می فرماید:

مزامیر حضرت داوید ، همچون هر اثر نبوی که سرچشمه از دریای بی کران وحی دارد به یک زمان ، مکان و موضوع خاصی محدود نمی شود، بلکه برای همه زمان ها و نسل هاست . هر میزموری می تواند همراه با پیام آموزنده، ابعاد گوناگون و رموزی نهفته در خود داشته و به موضوعهای مختلف در زمانهای متفاوت اشاره کند. چنانکه حضرت داوید، مزامیری به نام "هلل بزرگ" را در وصف و ستایش خداوند و به سبب معجزات زمان خروج بنی اسرائیل از مصر در زمان قدیم و مددهای ا.لهی به موحدان در دوران خود می سراید. بعدها "حزقیا" یکی از پادشاهان یهودا به دلیل عظمت شکست سپاهیان "سنخریو" (آشور) و رهایی قومش ، همین مزامیر نبوی را با نگاه و برداشتی دیگر درباره شگفتیهای زمان خودش سروده و بازگو میکند.
در نوشتار انبیاء این خداوند است که به
وساطت پیامبرانش با
انسانها سخن می گوید؛
ولی در مزامیر، این
انسانها هستند که به
صورت فردی یا جمعی
با خدا سخن می گویند.عده ای از دانشمندان یهود گفته اند که حضرت داوود در کتاب مزامیر، اشعاری که ده نفر از بزرگان قوم سروده بودند را نیز در آن گنجانید . این بزرگان را چنین نام برده اند: حضرت آدم- ملکی صدق (لقب سام فرزند حضرت نوح) – حضرت ابراهیم- حضرت موسی- هیمان- یدوتون –آصاف و فرزندان قورح (قارون).
نیز گفته شده است که حضرت داوود تا نیمه شب تورات تحصیل می کرد و بعد از آن مزامیر می نوشت و استتاد آنها به این آیه است که می گوید :"هرگز مرا در نیمه شب خفته نیافت"

بعضی از مشاهیر و از جمله ولتر داستان کشمکش های شائول و داوود را نوشته اند. هانری هن و لاورنس نیز کتابهایی درباره حضرت داوود منتشر نموده اند.
علاوه بر آن نمایشنامه هایی در مورد حضرت داوود تدوین شده است.
موضوع پیروز شدن حضرت داوود بر "گلیات" نقاشی های متعددی را به هنرمندان دنیا الهام نموده است . از آن جمله می توان به "تیتیان" و "پوسن" و "رامبراند" و "شاگال" اشاره نمود . تعدادی از موسیقی دان ها نیز از زندگی حضرت داوود الهام گرفته و قطعاتی ساخته اند.

حضرت داوود (ع)

از مهمترین اقدامات داوید، تبدیل اتحاد ضعیف اسباط یهودی به جای مانده از دوران قدیم ، به یک سیستم یکپارچه سیاسی و ملی بود.
او سرزمین مقدس را به 12 منطقه سیاسی- اداری که لزوماً منطبق بر تقسیمات قبیله ای نبود، تقسیم کرد. او همچنین دادگاه دولتی و مدیریت مالی شهرها، ارتش و امور دینی را تشکیل داد. و یک سیستم جمع آوری مالیات را بنا نهاد . داوید ، صندوق عهد را به اورشلیم منتقل کرد (شموئل 2 فصل 3) او مقدمات ساخت معبد بیت المقدس را آماده کرد و حتی شرایط انجام مراسم آن را نیز تدارک دید و کاهن بزرگ (کهن گادول) ر برای نظارت بر کار سایر کاهنین و لاویان منصوب کرد.
"صادوق " و "احی ملخ" از کاهنان اعظم بودند . تا آن زمان لوی ها که در تمام سرزمین متفرق بودند در خدمت اجرای آیین دینی بودند.
داوید، اولین بار پس از دوران رهبری حضرت موسی، به سرشماری رسمی قوم به منظور محاسبات تامین سرباز و اخذ مالیات پرداخت.
کتاب مقدس بیش از سایر پادشاهان بنی اسرائیل ، به شرح و تفصیل زندگی حضرت داوید از زوایای مختلف پرداخته است . داوید از یک سود به عنوان حاکم مقتدر- که گاه دچار ضعف نیز می شود یک سیاستمدار، سردار جنگی و یک مدیر موفق مطرح میشود و از سوی دیگر به عنوان سمبل یک عشق و ایمان مذهبی که در صورتهای مختلف زندگی، از شاعر و سراینده دعاها گرفته تا یک رهبر و قاضی، نمایانگر می شود.